* ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันคิดมาเสมอว่า ฉันจะต้องทำตัวให้มีแต่คนรักมากกว่าคนที่เกลียดฉัน ฉันพยายามทำตัวเสมอนิสัยเรียบ ๆ กับ เพื่อน ๆ ทุกคน ไม่ได้ทำตัวโดดเด่นอะไร
แต่ก็ยังไม่วายที่จะมีคนหมั่นไส้ฉันจนได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของคนเราที่จะมีทั้งคนรักและคนที่เกลียด
ตั้งแต่ฉันมีแฟนมา คนแรกที่ฉันรักมากที่สุดคือ พัน เราคบกันมาตั้งแต่ ม.3เทอม 2 เรารักกัน ฉันไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน จนตั้งแต่วันที่เราเลิกกัน ก็เป็นเวลา 4 ปี แล้ว
แต่เวลามันก็ไม่ช่วยอะไรเราทั้ง 2 คน ให้ดีขึ้นเลย เราคบกันแบบ เหมือนจะเป็น แฟน พ่อแม่ .... - -" คิดแล้วมันก็ตลกดีนะ ช่วงเวลาที่คบกับพันมา มีทั้งสุข ทุกข์บ้าง แต่เราก็ผ่านกันมาได้ตลอดแต่สุดท้าย ก็.......!!
จนปัจจุบันนี้ฉันได้รู้จักกับพี่ ปวส. คนนึง เขาเป็นคนที่น่ารัก เวลาที่ฉันมีเรื่องไม่สบายใจ เค้ามักจะพูดเรื่องตลก ๆ ให้ฉันฟังเสมอ บางครั้งมุขมันไม่ตลกแต่ฉันก็หัวเราะ มันทำให้ฉันสบายใจขึ้นเยอะเลย ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันต้องฝึกงานที่ เซ็นทรัลปิ่นเกล้า ซึงเป็นอาคารสำนักงาน เค้ามารับฉันตลอด 2 อาทิตย์ เค้ารอฉันจนฉันเลิก
ฉันเคยถามเค้าว่า "พี่โทไปเหนื่อยหรอที่มารับก้อย" แต่สิ่งที่เค้าตอบมาถึงแม้มันจะไม่หวาน ไม่เพราะเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นคำที่ฉันฟังแล้ว คิดได้เลยว่า ไม่เคยได้ยินคำนี้มาจากปากใคร
ไม่เคยพูดกับฉันได้แบบนี้ เค้าตอบว่า "ข้าทำเพื่อเอ็ง" ถึงแม้มันจะเป็นคำสั้น ๆ ง่าย ๆ สำหรับใครบางคน แต่สำหรับฉัน ฉันรู้สึกดีใจ ที่มีคนทำให้เพื่อเราได้ขนาดนี้ ฉันไม่เคยคิดว่า จะมีใครพูดคำนี้กับฉันมาก่อน ฉันเป็นคนขี้งอน ใจร้อน โมโหง่าย แต่เขา เป็นคนใจเย็น ตลก เฮฮา เวลาที่ฉันงอนเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เขายังตามง้อฉันเลย เขาน่ารัก
ตอนนี้ฉันว่า ฉันรักเขามากกว่าใครบางคนที่ฉันคบมาซะอีก จนปัจจุบัน เรารู้จักกันได้ประมาณ 3-4 เดือน มั้ง ฉันเพิ่งพาเค้าไปเจอแม่เมื่อวานนี้เอง แม่ก็ O.K ไม่ได้ว่าอะไร
ฉันคิดว่าคนนี้แหละฉันจะคบกับเขาให้นานที่สุด ถึงแม้ว่าฉันจะชอบบอกเลิกกับเขาบ่อย ๆ ก็ตาม
แต่ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะ ....ปากฉันมันไม่ค่อยตรงกับใจเท่าไหร่
แต่พอมาถึงวันนี้ - -" ฉันทำผิดกับเขาไว้เยอะมาก มันแรงเสียจน ฉันไม่อยาก และไม่กล้าจะกลับไปคบกับเขาอีก ฉันไม่ต้องการให้ใครมาเจ็บเพราะฉันอีกแล้ว
เขาเป็นคนดี ซื่อสัตย์ รักใครแล้วก็รักจริง ฉันไม่อยากให้เขาเอาชีวิต ของเขา มาจมกับฉัน อยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่านี้
แต่คนนั้นไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เลย..
ตอนนี้ฉันคิดว่าโลกนี้มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย ตอนนี้ฉันเป็นอะไรเนี้ย ฉันนั่งอัพสเปชไป นั่งร้องไห้ไป ฉันทำไม่ดีมาเยอะ ตอนนี้แหละเป็นเวลาที่ฉันต้องเจอกับตัวเองบ้าง
มันเป็นเวลาที่ฉันไม่เหลือใครซักคน ตอนนี้ใครก็คงช่วยฉันไม่ได้อีกแล้ว ฉันคงทำได้แค่ รอ รอ... ถึงแม้มันจะนานแค่ไหน ถึงแม้ว่ามันจะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว
แต่ก็ยังดีที่ยังมีเขาเคียงข้างเหมือนเดิม ตอนนี้ฉันคงต้องนั่งกินข้าวคนเดียว กลับบ้านคนเดียว คุยโทรศัพท์กับเพื่อนที่ไว้ใจได้มากที่สุด เสาร์-อาทิตย์ ไป พระปิ่น 3 คนเดียว
ตอนนี้ก็เวลา 0.41น. แล้ว แต่ทำไมความรู้สึกฉันมันไม่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาที่ฉัน อัพสเปช ตอนเวลา 0.12 น. เลย นาทียังเดินไปเรื่อย ๆ แต่ความรู้สึกฉันมันยังคงเป็นเหมือน
ตอน เวลา 0.12 น. ทำไมฉันต้องเป็นคนเลว คนเลวในสายตาคนอื่น ทั้ง ๆ ที่ฉันทำดีไป ก็ไม่มีใครนึกถึง งั้นต่อไปฉันจะทำดีไปเพื่ออะไร..! ทำไปทำไม ทำเพื่อใคร ในเมื่อสุดท้ายแล้ว
ฉันก็ไม่เหลือคนที่รักฉันมากที่สุด คนที่เคยบอกว่าแคร์ฉัน คนที่คอยไปรับไปส่งฉัน และคนที่จะคุยกับฉันเวลาที่ฉันเหงา ซักคนเดียว
ต่อไปนี้ฉันจะอยู่แบบนี้แหละ ถึงแม้ฉันจะเลือก พี่โท แต่ตอนนี้ ฉันอยากอยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว กลับบ้านคนเดียว เพราะฉันไม่อยากที่จะคบใครอีก
มันมีแต่ปัญหาจิง ๆ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทนต่อไปได้นานแค่ไหน
แต่นี่คงเป็นสเปซสุดท้ายที่ฉันจะอัพมัน และคงจะทิ้งมันไว้ตรงนี้ ตราบใดที่น้ำตาของฉันยังไม่หยุดไหล แผลในใจมันยังไม่หาย
ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา มันจะยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย ไม่ว่าจะ 5 ปีผ่านไป หรือจะกี่ปีก็ตาม ฉันจะคิดว่าอย่างน้อย ก็ยังมีคนที่รัก และ คอยเป็นห่วงคนที่เลว ๆ อย่าง
edit @ 2006/10/06 22:07:27